Stappen voor vrede

Terwijl Jan en zijn afwisselende compagnons stappen en /of voor 1000-en-1 dingen zorgen zodat iedereen kan eten, slapen, vervoerd worden, een babbel heeft op tijd en stond, … en nog veel meer, houdt Rosemie het volgend pleidooi om te investeren in VREDE. Dit willen we graag delen met iedereen die de blog volgt. Investeer in VREDE, niet in OORLOG Hoe komt het dat haast niemand zich afvraagt wat het heeft opgebracht , die bombardementen die we onze gevechtsvliegtuigen duizenden kilometers verderop laten uitvoeren? De voorbije 20 jaar werd in België geen enkele militaire operatie geëvalueerd. Daarom trekt Vredesactie de discussie op gang. En hier een greep uit belangrijke vragen : – We vragen een debat dat antwoord moet geven op vele vragen vooral vraag naar transparantie rond militaire acties. De indruk ontstaat dat het debat gedomineerd wordt door militaristen en dat België de 2 % wil halen voor hun defensie-uitgaven, nu is dat 1 % – Dragen de militaire interventies bij aan de opbouw van een stabielere en vreedzame wereld ? – Waarom wil onze regering geen werk maken van een andere manier om aan vrede te werken? – Hoe dergelijke uitgave (3,4 miljard € voor 34 nieuwe gevechtsvliegtuigen, 2 fregatten en ander materiaal) rechtvaardigen in een periode waar er systematisch besparingen worden opgelegd aan justitie, milieubescherming, strijd tegen armoede, gezondheidszorg, internationale solidariteit, mobiliteit ? – Wij vragen dat België het VN-verdrag tekent, op 7juli 2017 tekenden 122 dit verdrag dat kernwapens verbiedt. – Wij vragen de verwijdering van de tactische Amerikaanse kernwapens in Kleine Breugel, België negeert het internationaal recht door illegale kernwapens te stationeren en nieuwe gevechtsvliegtuigen en nieuwe gevechtsvliegtuigen uit te rusten met een nucleaire capaciteit. – Wij stellen voor om een Vredesfonds op te richten of een Ministerie van Vrede , 2 mogelijkheden om gerichter aan een duurzame vrede te bouwen. Vraag aan de belastingsdienst het bedrag van ons belastingsgeld dat naar de aankoop van de nieuwe gevechtsvliegtuigen gaat, op een rekening te storten die er duurzame en vredevolle initiatieven mee financiert (VRAK= Aktie Vredesbelasting) Veiligheid ligt ieder mens nauw aan het hart, het is een van onze basisbehoeften. Conflicten worden duurzaam opgelost door overleg, door samenwerking en in een houding van geweldloze weerbaarheid. Veiligheid bekomt men niet door zijn militaire defensiebudget te verdubbelen. Veiligheid gaat om investeren in mensen, niet in wapens. Liefst 125 onderzoekers van de Vlaamse universiteiten ondertekenden een open brief van Vredesactie aan bevoegd minister Philippe Muyters (N-VA). Zij willen niet dat hij het makkelijker maakt om subsidies te krijgen voor onderzoeken met militaire doeleinden. “Dit zal leiden tot een verschuiving van middelen ten nadele van civiel onderzoek,” zegt Lieven Bervoets, professor biologie aan de Universiteit Antwerpen. “Een overheid moet keuzes maken. Ze kan een euro slechts eenmaal uitgeven. Ofwel doet ze dat aan onderzoek dat onze levenskwaliteit verhoogt, ofwel investeert ze in onderzoek naar wapentuig dat de kwaliteit van het doden verhoogt.”( 1) ‘Vredesbewegingen, zoals in Leuven, volgen dit dossier mee op en bevragen de rector van KU Leuven ivm de contacten tussen Defensie en academici en stellen alternatieven voor om aan Vrede en veiligheid te werken.’ Verslag : Rosemie Verschaeve Bronnen http://geen gevechtsvliegtuigen.be http://www.vredesbelasting.be/vrak.html Brief van Ludo De Brabander , woordvoerder Vrede vzw (1 ) Artikel in “ de Morgen” 17/05/2018 : “ investeer niet in militaire research “

19 mei – dag 27

De dag werd goed ingezet met een stevig ontbijt, bereid door de chef van ons hotel die speciaal voor ons een halfuur vroeger zijn ontbijtzaal opende. Zo konden de wandelaars Jan’s beruchte ‘moordend tijdschema’ toch naleven. Jan en Martine vertrokken in Blâmont richting Montreux. Ann ging winkelen en Gerda & Sam waren op tocht door de bossen rond Montreux op zoek naar Duitse bunkers. Heel wat schrammen op de benen en wat natte voetjes, maar wel veel imposante, volledig overgroeide bunkers teruggevonden. Op de terugweg naar de wagen, kwamen ze warempel twee zotte Belgen tegen die de frontlijn van WOI aan het afwandelen zijn. In de namiddag ging het richting het grote stuwmeer rond Pierre Percée. Helaas waren de wandelaars een beetje verkeerd gelopen en kwamen ze bij het verkeerde meer terecht. De begeleiders hebben hen dan toch nog even tot bij het grote meer gebracht, zodat ze dit toch ook eens gezien hadden. Ook al werden er vandaag heel wat extra kilometers gewandeld, strikt als Jan is op zijn tocht wou hij dan wel terug op de plaats waar we hen op pikten opnieuw verder wandelen voor de laatste kilometers naar Raon-l’Etappe. Daarna samen genieten van het laatste avondmaal samen met Gerda & Sam die morgen alweer naar huis vertrekken.

18 mei – dag 26

Vandaag startten we onder een felblauwe hemel. De eerste 8 km liepen we door een gemengd naald- en loofwoud. Een paradijs voor allerlei vogels die net als wij genoten van de opkomende zon. Zeker een waar paradijs voor ornithologen zoals Piet Desmet en Paul Deleersnijder. Daar gingen we op zoek naar een specht, om er in een boom een vlinder van Ann voor haar zoon Andreas op te hangen. Spechtengaten vonden we in talrijke bomen, echter geen spechten. Na het bos trokken we terug de weidse landbouwstreek in. Vandaag vooral veel graansoorten en weiden met heel wat verschillende soorten koeienrassen. Iedere entree in een dorpje startte met een grote boerderij. Het viel ons allen op dat dorpjes er netter en meer afgewerkt bij lagen. Een plaatselijke landbouwer René Pierson gaf ons de juiste weg aan. Hij kwam zelfs met zijn elektrische fiets ter plaatse om ons tijdelijk te begeleiden. Deze weg volgen ‘moest’ als het ware, want langs de bosrand konden we een groene specht spotten. Aan de tak van een hazelaar, werd de vlinder opgehangen. Kort erna,vlak voor de intrede in een volgend dorpje, konden we zelfs een tweede groene specht spotten. Het moest dus echt zo zijn. Rond de middag bezochten we in Reillon een gemeenschappelijk Frans-Duits kerkhof, waar al die jonge soldaten vredig naast elkaar lagen. Na ons middagmaal trokken we verder tussen de velden. Zijn dit hier allemaal fraaie wegbermen, vol talrijke , kleurrijke wilden bloemen!! De ganse dag was het geleidelijk aan stijgen. Constant werden we vergezeld van massa’s roofvogels. Na 31 km eindigden we onze dag in Blamont, waar we al door Ann en Sam ingecheckt waren in een hotelletje. Als beloning volgde een frisse pint op een terrasje, gevolgd door enkele lekkere cocktails en een zalig avondmaal.

17 mei – dag 25

Opnieuw een overgangsetappe op het programma. Na een regenachtige nacht staan Martine en Jan aan de startlijn in Bioncourt. Gelukkig blijft het de ganse dag droog en in de namiddag wordt er in de zon gewandeld. Vanaf de middag krijgt het geoefende Santiago-duo trouwens versterking van wandelaar Gerda. Mooie weidse graanvelden worden in de omgeving van Vic-sur-Seille afgewisseld met wijnvelden en zonnebloem aanplantingen. Een leuke wandeldag dus die nog een extraatje krijgt met een middagstop op de camping zelf, daar deze op de route lag, met een lekkere koude pastaschotel en een koffiestop in de namiddag. Meer moet dat niet zijn!

16 mei – dag 24

Uitgestrekte landschappen, afgewisseld met lieftallige dorpjes. Hier kent men heel wat van ruimtelijk beleid en blijft men de landschappen respectvol bewaren. Waar de dag begon in de regen, veranderde het slechte weer al vlug in zon. De natuur was massaal aanwezig: heel mooie wegbermen, met heel gevarieerde wilde bloemen, leeuweriken boven de velden en zwevende roofvogels. Stilaan verandert het landschap in mooie glooiingen. Onze ‘persoonlijke coaches’ hadden het huisje op de camping al mooi ingericht. De bedden lagen al gespreid.. Een warme douche en heel lekkere maaltijd van kokkin Ann maakten de dag af..

15 mei – dag 23

De zon kwam terug tevoorschijn en was het weer met volle teugen genieten van La Douce France. Martine kon na haar trein -en bus tweedaagse eindelijk haar wandelschoenen aanbinden. Via een wandelpad ging de tocht richting Bouillonville waar een Duits kerkhof ligt. Heel sober maar erg rustgevend. Helemaal anders was het Amerikaans kerkhof een beetje verderop in Thiaucourt. Daar was men de handen uit de mouwen aan het steken om het kerkhof er spic en span te doen uitzien voor de aankomende Mermorial Day. De tocht eindigde in Pont-à-Mousson. Daar ontdekten Ann & Sam op het plaatselijk kerkhof het graf van Luitenant Paul Honore, het eerste dodelijk slachtoffer van de Groote Oorlog. Toen de wandelaars hen vervoegden beklommen we nog met z’n allen de Butte de Mousson, een stevige klim waar de begeleiders zich ook eens aan waagden.

14 mei – dag 22

Vandaag hadden we het een beetje moeilijk om uit ons bed te kruipen door het druiligere weer. Maar Jan weet iedereen toch wakker te schudden door zijn onstuitbare enthousiasme. Weer of geen weer, bij het ontbijt zit hij terug te wippen op z’n stoel, te popelen om weer verder te wandelen. Maar ook alle lof voor Ann die blijft volharden om te wandelaars van alles te voorzien wat nodig is. Tussendoor ruimt ze nog snel even de chaletjes op en zelf mijn bed had ze opgemaakt (foei voor mezelf dat ik dit nog niet zelf gedaan had!). Voor de wandelaars iets meer natuur vandaag. De tocht ging langs Lac de Madine waar heel wat vogels te zien waren. Daarna naar But de Montsec waar een groot Amerikaans monument staat ter nagedachtenis van de Amerikanen die op het einde van de oorlog gesneuveld zijn. Ondertussen had Martine eindelijk de Franse spoorwegen overwonnen en was ze in Verdun aangekomen waar Sam haar oppikte en tot bij de wandelaars bracht, tot grote vreugde van iedereen. Ondertussen is het ook al wat opgeklaard en ziet de weersvoorspelling er terug goed uit. We gaan er weer tegenaan!

13 mei – dag 21

Vandaag een regenachtige dag met een aantal tegenslagen. Koude en regen. Wandelaars en begeleiders die op een andere plek staan. Een overnachtingsplaats die niet correct geboekt was door de eigenaar van de camping. Martine die de wandelaars kwam vervoegen geraakte er niet door de treinstakingen. Maar dit alles werd vergeten bij het gezellige avondmaal en de daarop volgende gezelsschapspelletjes in de chalet. Weinig bezoekjes op het programma vandaag. Wel het indrukwekkende landschap vol kraters rond Les Éparges en Point X. Daar waar onze befaamde Westhoek door de jaren heen volledig vlak geploegd werd, zijn hier de littekens van de oorlog nog veel duidelijker zichtbaar in het landschap. Met enkel wat bomen er op gepland zijn alle bominslagen hier nog goed te zien.

12 mei – dag 20

Jan & Gerda wandelden deze morgen van aan het hotel terug richting Champ de Bataille de Verdun. Daar werd eerst het verwoeste fort de Souville bezocht, midden in de bossen (na de oorlog werd het aan flarden geschoten landschap opnieuw beplant met zo’n 36 miljoen bomen!). Daarna stond een bezoekje aan het fort de Vaux op het programma. Hier zagen we het heldhaftige verhaal van de Franse soldaten die kost wat kost het fort wilden behouden, het toch veroverd zagen maar het opnieuw konden buitmaken op de Duitsers. Ook de rol van de postduiven werd hier eens in de verf gezet. In de namiddag werden er opnieuw wat kilometers gevreten tot in Watronville. Toen het wandelen er op zat werden Jan & Gerda opgepikt door Ann & Sam en werd nog de citadel van Verdun bezocht waar het garnizoen was gehuisvest tijdens de oorlog. Heel toepasselijk werd het hele verhaal rond Verdun afgesloten met het Monument de la Victoire.

11 mei – dag 19

Vandaag stond er een drukke dag met veel bezoekjes op het programma. Terwijl Ann en Sam afscheid namen van Ria en Rosemie in het station, wandelden Jan en Gerda reeds van Vacherauville naar le Champ de bataille de Verdun waar een groot deel van de dag zou doorgebracht worden. Aan het fort de Douamont vergezelden de begeleiders opnieuw de wandelaars om de omgeving te bezichtigen. Daar wist Jan te vertellen dat Verdun de grote trots is van de Fransen, vandaar de omvang van deze site. Hier wisten de Fransen immers op hun eentje (in tegenstelling tot de slag aan de Somme waar ze de hulp van de Britten nodig hadden) de Duitsers tegen te houden. Na het fort gingen we het Ossuaire de Douaumont binnen. Na een introductiefilm en een klim in de toren waar we een uitzicht hadden op de site, volgde een bezoek aan de binnnenkant van het Ossuaire waar de beenderen bewaard worden van zo’n 130.000 onbekende Franse en Duitse soldaten die in de slagvelden van Verdun gesneuveld waren. Hierna volgde nog een bezoek aan de Tranchée des Baïonnettes, het monument Israelite, het verwoeste dorp Fleury en het Memorial de Verdun. Daarna ging de tocht verder richting centrum Verdun waar nog de kathedraal en het Centre Mondial de la Paix bezocht werden. Daar zou normaal gezien de wandeling ook eindigen, maar onvermoeibaar als ze zijn, besloten Jan & Gerda nog de laatste kilometers tot aan het hotel ook te wandelen zodat ze de volgende dag daar ook kunnen starten.